Zoeken
A A A

Reageer op een nummer

Op de algemene inhoud uit verschillende nummers van De Reformatie kunt u m.b.v. het onderstaande formuliertje reageren. Reacties worden geplaatst nadat ze door de redactie beoordeeld zijn.

Reageer

  • dd/mm/jjjj

Reacties (3)

Dhr. K. van den Geest

Reactie op De Reformatie van 27-8-2010

31 Aug 2010 om 19.37 uur

Korte reactie op het artikel \"Jong, ouder, oudste\" (t.a.v. de schrijfsters) Interessant artikel, voor mij wel eye opener als het gaat om \"hoe kijk je eigenlijk tegen senioren aan\". Toch enkele kanttekeningen: Geconstateerd wordt: senioren ervaren gebrek aan contact met jongeren; er is de klacht van \"onwenselijk\" doelgroepenbeleid en van een \"overdaad\" aan aandacht voor jongeren in de kerk. Ook ervaart men een verschil in leefwereld en geloofservaring. Met als gevolg \"intern-kerkelijke\" spanningen. Dit zou verband houden met een verouderde denkwijze vanuit verminderde capaciteit van ouderen. En dan deze zin: \"Terwijl de senioren zelf zich niet terugtrekken uit de samenleving, blijkt de (kerkelijke) samenleving zich wel van hen terug te trekken vanuit een achterhaald idee over ouderdom\" (p. 567). Mijn vraag is: is doelgroepenbeleid (i.c. gericht op jongeren)inderdaad \'onwenselijk\'? Dit roept bij mij de vraag op, welke vragen aan de geinterviewde ouderen gesteld zijn. Een dergelijk \"doelgroepenbeleid\" kan immers een welbewuste, goed onderbouwde en te rechtvaardigen keuze zijn van kerkenraden. En dit juist gezien het geconstateerde verschil in leefwereld en geloofservaring! Als ouderen zich zo naar de samenleving toekeren, waarom dan niet naar de jongeren in de kerk? Zouden zij niet een voorbeeldige (van \'voorbeeld\') houding kunnen tonen door zich juist te verdiepen in die andere leefwereld en geloofsbeleving? I.p.v. daarover negatief te spreken? Nemen sommige ouderen daarmee niet zelf afstand van de huidige samenleving? Voelen sommigen zich niet daarom vervreemd, ook van de kerkelijke samenleving? Zou die vervreemding niet juist wegvallen als zij positieve aandacht aan die andere leefwereld zouden besteden? Het is daarom voor mij zeer de vraag, of de conclusie gerechtvaardigd is, dat de \"(kerkelijke) samenleving zich van de senioren terugtrekt\"(en dat nog wel vanuit een verouderd ouderenbeeld!). Zou het niet (minimaal ook) andersom kunnen zijn? Opvallend vind ik dan ook, dat in dit verband gesproken wordt over \"intern-kerkelijke spanningen/tegenstellingen\". Is dat niet juist het punt: dat vele senioren zo intern gericht denken en zo op de kerk (i.t.t. op de wereld) gericht zijn? Wat ik dus mis is de contextuele component: tussen jong en oud ontstaat vaak een communicatieprobleem, omdat ouderen \'modern\' en jongeren \'postmodern\' denken (ik gebruik deze termen even kortheidshalve en hier nu te generaliserend). Dat betekent, dat de kerk voor sommige (veel?) jongeren nauwelijks relevant meer is.Terwijl veel ouderen geloof en kerk bijna identificeren. M.a.w.: hier is een diepere peiling nodig. We moeten oppassen, dat een onderzoek zo maar leidt tot waardeoordelen over \'verouderde visies op ouderen\'. Bovendien lijkt het erop, dat sommige ouderen zelf ook meer dan ze erkennen door het postmoderne virus zijn aangetast. Ze lijken te zeggen: al die aandacht voor kinderen en jongeren in de kerk gaat ons te ver, wanneer zijn wij aan de beurt? Als senioren weer geloofwaardig mee willen doen in de samenleving, ook die van de kerk, dan zou het prachtig zijn als ze als Christus zichzelf nederig achten en de ander uitnemender. Ik dank God als ik zulke ouderen tegenkom! Ze zijn van onschatbare betekenis voor de komende generaties! En ze staan met open vizier in de wereld, omdat we een missie hebben. Psalm 92: 15 en 16! K. van den Geest

Dhr. Aldert L. Visser

Reactie op De Reformatie van 2-7-2010

6 Jul 2010 om 21.49 uur

Woord en beeld Tekenend dat het woord beeld in de illustratie is weggevallen. Dit artikel is sprekend in beeld als vervolg op het artikel van A.R.Rop (jrg 85-nr 4 & 20). Het bespreekbaar maken van beelden in de kerk is niet van vandaag of gisteren. Sinds de REFORMATIE van de 16e eeuw en het werk van diverse theologen daarna is het beeld de kerk uitgewerkt omdat het verkeerd werd gebruikt. Dat is een uitstekende ingreep geweest. Je moet wel chargerend werken als je gehoord wil worden. God wil niet via beelden aangebeden worden. Vandaar de oproep: Gij zult u voor die niet buigen noch hen dienen. Het tweede gebod gaat over niet dienen mogen van afgoden. Het gaat helemaal niet over afbeeldingen als boeken voor de \"leken\". Dat hebben Ursinus en Olevianus ervan gemaakt. Vóór de Reformatie is dat beeld in de kerk uit de hand gelopen. In de RK is beeldendienst helaas nog van toepassing. Ze laten daar nog beelden huilen en bloeden. Na de Reformatie is met het badwater het kind weggegooid. Daar kunnen we in eerste instantie best begrip voor hebben. Maar in onze gereformeerde cultuur en ons leven bij het Woord is dat beeld achterhaald. Stilzwijgend staan we zoveel plaatjes toe in bijbels en kinderbijbels terwijl de HC vr/antw 98 de leer verkondigt dat God niet d.m.v. afbeeldingen ons wil laten onderwijzen. Als we de tekst van antw. 98 goed lezen, komen we tot de ontdekking dat hier de waarheid geweld wordt aangedaan. Het aanbidden van beelden en gebruikmaken van beelden wordt op één hoop gegooid. Het wordt echt tijd dat onze theologen deze tekst kritisch durven herschrijven en de leugen van antw. 98 elimineren. Jezus ging ons voor met beeldend onderwijs. Overal haalde hij de “plaatjes” vandaan om de mensen te laten zien hoe groot en machtig de drieënige God is. Als je daar voorbeelden van wil zien dan kan ik ze je bij handenvol geven ook uit het Oude Testament. Nu zitten we nog steeds met de gebakken peren. – ook in onze kerk plaatselijk en landelijk. God komt - Christus geeft het voorbeeld - en doet een beroep op al onze geschapen zintuigen opdat we maar zullen/kunnen geloven. De uitdaging van Froukje (jrg 85 nr 29) vraagt daarom op korte termijn om een ingrijpend theologisch vervolg. Wie durft?

Dhr. J Troost

Reactie op De Reformatie van 7-5-2010

9 May 2010 om 21.42 uur

Mijn eerste reactie is: ja natuurlijk. Ik ga er vanuit dat met de kerk wordt bedoeld de gemeente, het \"lichaam van Crhristus\" Christus is immers onze redding, hoe zouden we anders kunnen dan gepassioneerd kunnen zijn over de gemeente van Hem. Dit is dus meer dan alleen het er over spreken. We voelen ons ermee verbonden. Het bepaalt ons leven met Hem als het goed is. Je doet actief mee met het gemeenteleven en zoekt steeds het goede voor de kerk, de gemeente.
Terug naar boven